Czy gmina powinna włączyć się w młodzieżową inicjatywę pomocy cyfrowej dla seniorów i wesprzeć jej rozwój jako działania systemowego?
W mniejszych miastach i gminach temat wykluczenia cyfrowego bywa pomijany – często uznaje się go za zjawisko marginalne, techniczne albo chwilowe. Tymczasem dla wielu starszych osób to realna codzienność. Coraz więcej usług publicznych – od rejestracji medycznej po sprawy urzędowe – przenosi się do Internetu, zostawiając poza nawiasem tych, którzy nie nadążają za cyfrowym postępem.
W Grybowie powstała inicjatywa, która odpowiada na ten problem lokalnie. Zrodził się pomysł stworzenia punktu bezpłatnej pomocy internetowej dla seniorów, prowadzonego przez uczniów w ramach wolontariatu. Pomoc miałaby dotyczyć obsługi prostych, ale istotnych usług online – jak e-recepty, portale pacjenta, rozkłady jazdy, aplikacje urzędowe.
Inicjatywa porusza ważną kwestię solidarności międzypokoleniowej i pokazuje, że młodzież dostrzega potrzebę działania. Ale jednocześnie pojawia się pytanie o trwałość i skuteczność takiej pomocy. Wprowadzenie realnego wsparcia wymaga nie tylko zapału wolontariuszy, ale też przemyślanej organizacji – szkoleń metodycznych, materiałów edukacyjnych, prostych narzędzi dydaktycznych, a także opieki i koordynacji.
Pomoc cyfrowa dla seniorów może być jednorazowym gestem, ale może stać się systemowym procesem. A jeżeli tak, to powinien być dobrze zaprojektowany i kontynuowany.
W tym miejscu pojawia się pytanie natury systemowej: kto powinien odpowiadać za rozwój takiej inicjatywy? Czy szkoły i wolontariusze, którzy zainicjowali działanie, powinni ponosić całość odpowiedzialności – czy też potrzebne jest wsparcie instytucjonalne?
Czy gmina – jako organizator życia lokalnego – powinna włączyć się w ten proces i pomóc w jego dalszym rozwoju, niekoniecznie przejmując inicjatywę, ale zapewniając jej ciągłość i zaplecze?
To pytanie staje się tym bardziej istotne, że można wyobrazić sobie model, który – jeśli dobrze zadziała w Grybowie – mógłby zostać wdrożony także w innych gminach powiatu nowosądeckiego.
Wsparcie gminy nie musiałoby oznaczać przejęcia inicjatywy, lecz jej dojrzałe uzupełnienie i osadzenie w lokalnych strukturach. Mogłoby polegać na zapewnieniu stałego miejsca działania punktu oraz wsparciu technicznym, takim jak dostęp do komputerów, Internetu czy pomoc IT. Istotnym elementem byłoby także przygotowanie wolontariuszy poprzez krótkie szkolenia z komunikacji z osobami starszymi i metodyki pracy edukacyjnej, tak aby pomoc była skuteczna i dostosowana do potrzeb seniorów.
Lokalne programy wsparcia cyfrowego dla seniorów, oparte na współpracy szkół, wolontariuszy i samorządów, mogłyby stać się jednym z filarów polityki społecznej odpowiadającej na współczesne wyzwania.
Można zabrać głos w tej sprawie poprzez uczestnictwo w SONDAŻU.
